WwW.ANTi666.iR تالار گفتمان

WwW.ANTi666.iR تالار گفتمان

دانلود ويديو، صوت، كتاب، نرم افزارهاي دشمن شناسي و آخرالزمان - مهدويت


زندگی نامه آیت‌الله خلخالی
زمان کنونی: ۳-۹-۱۳۹۳, ۰۴:۰۶ صبح
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 2 مهمان
نویسنده: h05531n
آخرین ارسال: h05531n
پاسخ: 1
بازدید: 5666

 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امتیازات: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

زندگی نامه آیت‌الله خلخالی

*
پروفایل شما
ارسال‌ها: 1,124
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۰
سپاس شده: 7037 در 1123 موضوع
سپاس کرده: 10460
اعتبار: : 2586
وضعیت : غایب
جنسیت: آقا
ارسال: #1
Star زندگی نامه آیت‌الله خلخالی
İmage
محمد صادق صادقی گیوی معروف به خلخالی(۱۳۰۵-۱۳۸۲)، روحانی شیعه و حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ بود. وی در گیوی از توابع شهرستان خلخال استان اردبیل متولد شد.
وی ۱۴ سال شاگرد سید روح‌الله خمینی در کلاس‌های دروس مذهبی بود. خلخالی در روز ۵ آذر سال ۱۳۸۲ بر اثر بیماری قلبی و به دنبال یک انزوای ده ساله درگذشت.



حاکم شرع و اعدام‌های جنجالی


صادق خلخالی در مقام قاضی

وی که سابقه دستگیری و زندان در سالهای قبل از انقلاب را داشته‌است و از روزهای نخست انقلاب در کنار خمینی بوده، در ۲۴ بهمن ۱۳۵۷ (۱۳ فوریه ۱۹۷۹) با حکم سید روح‌الله خمینی به عنوان حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب منصوب می‌شود.

در این دوره صدها نفر به حکم خلخالی اعدام شدند که بسیاری از آنان وابستگان به حکومت پهلوی بودند. خلخالی در شب پیروزی انقلاب قصد داشت ۲۴ نفر را اعدام کند که در نهایت پس از موافقت خمینی چهار نفر اعدام شدند: مهدی رحیمی، نعمت‌الله نصیری، منوچهر خسروداد و رضا ناجی. خمینی به مهدی عراقی دستور داد که برود و نظارت کند تا آن چهار نفر با خانواده‌هایشان تماس بگیرند و اگر مطالبی دارند بنویسند. اما خلخالی به سرعت از مدرسه علوی به مدرسه رفاه رفت و حاج مهدی عراقی زمانی رسید که اعدام آن چهار نفر صورت گرفته بود.

وی در خاطراتش در مورد نحوه انتخابش به عنوان حاکم شرع می‌نویسد: «خدا شاهد است که ما برای تصدی این مقام کوچکترین تلاشی نکردیم و حتی تا زمانی که به من ابلاغ شد از آن اطلاعی نداشتم. آقا سید روح‌الله خمینی با شناختی که از روحیه انقلابی من داشتند عصر روز ۲۴ بهمن ۵۷ مرا به دفترشان احضار کردند و فرمودند: این حکم را به نام شما نوشته‌ام. حقیر پس از دیدن حکم به حضورشان عرض کردم: آقا این حکم سنگین است. فرمودند: برای شما سنگین نیست. گفتم مخالفین و وابستگان به طاغوتیان علیه من تبلیغ می‌کنند. آقا فرمود: من پشتیبان شما هستم و بالاخره این حکم را به کسی بدهم که به او اطمینان داشته باشم.»

این دادگاه‌ها به دستور مستقیم امام خمینی (ره) برای محاکمه و مجازات دست اندرکاران حکومت پهلوی تشکیل می‌شدند. از کسانی که در این میان اعدام شدند، می‌توان امیرعباس هویدا نخست‌وزیر اسبق و نعمت الله نصیری رئیس ساواک را نام برد.مهدی بازرگان نخست‌وزیر دولت موقت پس از انقلاب با دادگاه انقلاب اسلامی مخالف بود.

İmage
خلخالی در پاسخ مخالفان به اعدام‌ها، آنها را به خمینی ارجاع می‌داد:

هرکس در مقابل شما ایستاد همین طور یقه‌اش را می‌گیری و کنارش می‌اندازی. من با اتکاء به همین حمایت‌های جدی کار خودم را ادامه می‌دادم و به آنها می‌گفتم امام فهمیده حکم را به چه کسی بدهد و من یک قدم از انجام وظیفه‌ام عقب نشینی نمی‌کنم.
او پس از شدت یافتن درگیری‌های سیاسی پس از تابستان ۶۰ بعنوان حاکم شرع به محاکمهٔ عدهٔ زیادی از اعضای گروه‌های سیاسی پرداخت و مامور رسیدگی به پرونده‌های قاچاق مواد مخدر شد. وی پیرامون اعدام پسر نوجوانی که نشریه ارگان مجاهدین خلق را می‌خوانده‌است می‌گوید: «برای خیلی از همکارانم سوال بود که چگونه می‌شود این‌ها را سر جایشان نشاند. عصر از پیش امام بازگشته بودم..... داشتیم می‌آمدیم داخل کوچه منزل که از شیشه ماشین دیدم دوتا بچه پانزده، شانزده ساله گویا مخفیانه چیزی با هم رد و بدل کردند. دستور دادم بگیرند و بگردندشان ببینم ماجرا چیه. خودم از کیف پسره این روزنامه مجاهدین را در آوردم. یادم هست فامیلیش شریعتی بود... همانجا پسره را با گلوله زدم و به همراهانم گفتم اینجوری باید با این جانوران برخورد کرد.»


دیگر سمت‌ها

خلخالی سه دوره نماینده مردم قم در مجلس شورای اسلامی و نماینده مردم استان تهران در مجلس خبرگان رهبری بود. پس از درگذشت امام خمینی (ره) همچون اکثر روحانیون چپ گرا، پستی از سوی خامنه‌ای دریافت نکرد و در انتخابات‌ها هم رد صلاحیت شد. وی سپس به تدریس در حوزه علمیه قم مشغول شد.

وی در مصاحبه‌ای با صادق صبا، خبرنگار بخش فارسی بی‌بی‌سی از گذشته خویش اظهار رضایت کرده و گفته بود چنانچه هر یک از اعدام شده‌ها به دست وی امروز زنده بودند، دوباره آنها را اعدام می‌کرده‌است.

İmage
گرایش سیاسی

در ابتدای انقلاب مخالف سرسخت نیروهای ملی از جمله نهضت آزادی و مهدی بازرگان بود. او از یاران نزدیک امام خمینی (ره) بود و پس از فوت وی منزوی شد. او پس از انشعاب در جامعه روحانیت مبارز تهران و ایجاد مجمع روحانیون مبارز به عضویت این جریان چپ گرا در آمد. گرچه در دوران اصلاحات سابقه اش منجر به دوری گزیدن اکثر احزاب دوم خردادی از وی شد و تنها انگشت شماری از اعضای مجمع روحانیون حمایت‌هایی از وی صورت دادند. از سویی خود او نیز به بی بی سی گفت از آنجا که قصد تبری جستن از گذشته و اعدامهایش را ندارد، از حمایت اصلاح طلبان صرف نظر می‌کند. او در انتخابات مجلس خبرگان در اعتراض به رد صلاحیت‌های گسترده از شرکت در انتخابات انصراف داد.


دیدگاه‌های تاریخی

وی کتابی با عنوان «کوروش دروغین و جنایتکار» نگاشته و به مناسبت جشن‌های ۲۵۰۰ ساله در ۵۷ صفحه منتشر ساخت. در این رساله که برخی آنرا فُحشنامه خوانده‌اند، کوروش را «سفاک و خونریز» نامید و به لواط و بی‌بندوباری متهم کرد و طرح عظمت او در ایران را سیاستی استعماری و توطئه یهود دانست و از مفسرینی چون علامه طباطبایی که وی را مصداق ذوالقرنین دانسته بودند انتقاد نموده و درباره کوروش نوشته بود:
«به هر قومی که ظفر پیدا می‌کرد، از مجرمان ایشان می‌گذشت و عفو می‌نمود و بزرگان و کریمان هر قومی را اکرام و ضعفای ایشان را ترحم و مفسدان و خائنان را سیاست می‌نمود»وی را واعظان سلطنت و دربار نام نهاد. وی پیروزی‌های کوروش را نتیجه بخت او دانسته و مطالبی که در ستایش وی در تورات آمده‌است را ساخته یهودیان آزاد شده از بابل دانست.

İmage
مرگ مردی که می‌خواست جور دیگری بمیرد/ آیت‌الله خلخالی در آینه مطبوعات خارجی امیلی امرایی


تاریخ ایرانی: بیرون این مرز‌ها تعریف درستی برایش نداشتند و او هم در هیچ یک از گفت‌وگوهایش تلاشی برای روشن کردن این مفهوم نشان نمی‌داد. برداشت روزنامه‌نگاران غیرایرانی از اصطلاحی که پیشتر حتی خود ایرانیان هم به گوششان نخورده بود، آن قدر نامفهوم بود که تنها تصویری غیرمنطقی و سرشار از خشونت پیش رویشان می‌گذاشت. این تصویر برای آنها آشناست اما تنها روی پرده سینما، آن هم در سینمای پر از خشونت بی‌منطق کارگردان‌هایی همچون «کوئنتین تارانتینو» که آدم‌ها در کسری از ثانیه محاکمه و محکوم به مرگ می‌شوند، اما تماشای این سینما در رده‌بندی‌ها هم برای زیر هجده سال‌ها ممنوع می‌شود. مردانی که هیچ هیات منصفه‌ای را قبول ندارند، دادگاهی در کار نیست و در کسری از ثانیه خاطیان به جزای عملشان می‌رسند، قصه تریلرهای پر از خشونت.

اما این‌ بار هر کدام از روزنامه‌نگاران که از آن سوی آب‌ها به ملاقات «حاکم» می‌آیند، با تصویر آیت‌اللهی به کشورشان بازمی‌گردند که از خشونت جاری و غالب در حکم‌هایش دفاع می‌کند و هیچ اشاره‌ای هم به تکیه‌گاه شرعی احکامش نمی‌کند، او تنها از شجاعت و عزم راسخش برای اعدام می‌گوید. این یکه‌تاز کسی نیست جز آیت‌الله خلخالی، مردی که سال‌های سال تنها «حاکم شرع» در ایران بود.


درس‌هایی از آیت‌الله

حاکم در گفت‌و‌گو‌هایش بی‌محابا از احکامش دفاع می‌کند، چنانکه وقتی روزنامه «سانفرانسیسکو کرونیکل» در اول دسامبر ۲۰۰۳ خبر فوت آیت‌الله را در صفحه خاورمیانه خود منتشر می‌کند به بخشی از این خشونت که آیت‌الله صادق خلخالی در یکی از گفت‌وگو‌هایش بی‌هیچ‌ پرده‌پوشی به آن می‌پردازد، اشاره می‌کند: «در یکی‌ از شب‌ها بعد از اینکه با همکاران و محافظانم به خانه‌ام باز می‌گشتیم تا شام بخوریم، از شیشه ماشین دو نوجوان ۱۶ ـ ۱۵ ساله را دیدم که داشتند چیزی را رد و بدل می‌کردند، دستور دادم بازداشتشان کنند و بعد از داخل کیف یکی از آنها روزنامه ارگان مجاهدین خلق را پیدا کردند، همانجا آن نوجوانی که روزنامه‌های مجاهدین همراهش بود را با تیر زدم، اتفاقا هم از خانواده‌های مشهور قم بود و بعد به همراهانم گفتم که با این منافقین باید همین‌ طور برخورد کرد.»

آیت‌الله صادق خلخالی در مواجهه با مطبوعات خارجی هرگز سویه متفاوتی از آنچه در گفت‌وگو با روزنامه‌نگاران ایرانی بروز می‌داد را از خود ارایه نمی‌کرد و برعکس به نظرش می‌رسید که باید برای کوتاه کردن دست خارجی‌ها از ایران اول روزنامه‌نگارانشان را بترساند. هفته‌نامه «اکونومیست» در‌‌ اول دسامبر ۲۰۰۳ او را با لقبی که همه مطبوعات غرب به آن نام می‌شناختند، معرفی می‌کند: «"قاضی اعدام" ایرانی در ۷۷ سالگی بر اثر بیماری فوت کرد، مرگی که هرگز دوست نداشت این چنین باشد، او آرزو کرده بود در حین جهاد بمیرد، اما در بستر بیماری مرگ به سراغش آمد.»

او سال‌ها پیش به خبرنگار این مجله گفته بود: «در قانون شرع لازم نیست کسی وکیل داشته باشد، مفسد فی‌الارض باید اعدام انقلابی شود، همین و بس.» و این تنها بخشی از آن تصویری است که حاکم شرع از خود برای رسانه‌های خارجی می‌ساخت، آیت‌الله خلخالی یا به قول خودش «فقیه مجاهد» دلیلی نمی‌دید برای روزنامه‌نگاری که از آن سوی آب‌ها آمده است تصویر روشن و دقیقی ارایه دهد و برایش بگوید که ریشه احکامی که صادری می‌کند به کجا برمی‌گردد. او درست شبیه «رودلف لانگ» قهرمان هولناک رمان «مرگ کسب‌ و کار من است»، پیش روی آنها ظاهر می‌شود، درست شبیه «لانگ» مردی که «روبرمرل» نویسنده خلق کرده است، هیچ نامی از کسی نمی‌آورد و خود یکه‌تاز میدان احکامی که صادر می‌کند به کارزار گفت‌وگو‌ها می‌رود. این درست همان چیزی است که این روزنامه‌نگاران برای شنیدنش آمده‌اند. آنها به کشوری پا می‌گذارند که تب تند انقلاب از در و دیوارش بالا می‌رود و در این میان با مرد روحانی روبرو می‌شوند که اولین حاکم شرع بود، او در اواخر دهه ۷۰ به روزنامه «نیویورک تایمز» گفته بود: «اینهایی که ما اعدامشان کردیم را باید صد بار دیگر اعدام می‌کردیم، اینها قبل از انقلاب جوی خون در این مملکت راه انداخته بودند.»

اکونومیست می‌نویسد: «او درست در شبی که انقلاب ایران به پیروزی قطعی رسید، می‌خواست ۲۴ نفر از وزرای حکومت قبلی را یک‌شبه اعدام کند، اما در ‌‌نهایت این آیت‌الله خمینی بود که جلوی او را گرفت و او تنها به اعدام چهار نفر از آنها اکتفا کرد و آنها را در پشت بام مدرسه‌ای که پایینش رهبر انقلاب سکنی گزیده بود به تیربار بست.»

خلخالی در اولین سال‌ها‌ی انقلاب بیش از هر چهره قضایی دیگری برای رسانه‌های خارجی خبرساز بود و به نظر می‌رسید تصور می‌کرد هراسی که به دل آنها می‌انداخت خود نشان از قدرت و عظمت انقلاب ایران داشت و رسانه‌های خارجی به استقبال این حاکم شرع می‌رفتند. برای آنها آیت‌الله صادق خلخالی شبیه کسی بود که از دل اعصار و تاریخ خودشان بیرون آمده، از دادگاه‌های تفتیش عقاید گذشته و به رمان «روبرمرل» نیشخند زده و یال و کوپال «رودلف لانگ»، قهرمان این رمان را ریخته است.

محمد قائد در مقاله مشهورش «این صفحه برای شما جای مناسبی نیست»، می‌نویسد: «اگر مطبوعات غرب سخنان سیاستمداران ایرانی را در صفحه اول می‌گذارند، لزوما به دلیل ارزش و اهمیتی نیست که برای این اظهارات قائل هستند. هر‌گاه این افراد همان ‌کاری را بکنند که از آنها انتظار می‌رود، حضور در صفحه اول را جایزه می‌گیرند و آیت‌الله صادق خلخالی برنده اول این جایزه‌ها بود.» هفته‌نامه اکونومیست خواننده‌اش را به خاطرات او ارجاع می‌دهد و می‌نویسد: «چهار شهروند ایرانی ساکن اصفهان که حتی به نظر محاکمه‌کنندگانشان هم جرم کمتری مرتکب شده بودند را نزد آیت‌الله خلخالی، حاکم شرع می‌فرستند تا در صورت امکان عفو شوند و آنها هرگز به خانه‌شان بازنمی‌گردند، چرا که آیت‌الله معتقد است آنها اگر نباشند برای همه بهتر است.»


مرگ در می‌زند

روزنامه ‌گاردین در تاریخ اول دسامبر ۲۰۰۳ در ستون «متوفیات» خود می‌نویسد: «مرگ آیت‌الله صادق خلخالی در ۷۷ سالگی یادآور خاطراتی است که نمی‌توان نادیده‌شان گرفت. او قاضی اعدام لقب گرفته بود و از سال ۱۹۷۹ تبدیل به یکه‌تاز این میدان شد و اولین گام‌ها را از پشت‌بام مدرسه‌ای برداشت که بنیانگذار انقلاب در آنجا بود.»

گاردین درباره حاکم شرع می‌نویسد: «او پسر یک پیشه‌ور فقیر بود، جایی در نزدیکی خلخال و برای همین هم به این نام مشهور شد، او نیز همچون مردان جوان آن منطقه به مدارس مذهبی رفت که جایگزینی بود برای آموزش و پرورش و از آن مدرسه در هیبت یک مرد مجاهد و مبارز در دهه ۵۰ بیرون آمد، او نیز همچون بخش اعظمی از روحانیون مخالف رژیم شاه بود.

او پنج روز پس از بازگشت آیت‌الله خمینی از پاریس در فوریه ۱۹۷۹ حاکم شرع شده بود و تا نوامبر‌‌ همان سال تقریبا ۵۵۰ نفر بنابر حکم او و بدون اینکه فرصتی برای حضور وکیل و دادستان در اختیارشان قرار بگیرد، محکوم به ‌اعدام شدند. این روند و قدرت مطلق تا سال‌ها ادامه داشت، در ماه مه سال ۱۹۸۰ به عنوان رییس ستاد مبارزه با مواد مخدر انتخاب شد و این اصلا به معنای کم شدن قدرت او نبود. او در طی چند هفته آغازین کارش حکم اعدام ۱۲۷ نفر را صادر کرد که در پایان ماه اوت این تعداد به ۲۰۰ نفر رسید و شنیده‌ها حاکی از این است که او در این میان احکامی را هم برای زندانیان سیاسی چپ که اعتصاب غذا هم کرده بودند، صادر کرد. با این حال این چیزی نبود که حاکم شرع را راضی کند و او در مجلس شورای اسلامی ایران استعفای خودش را از این سمت اعلام کرد. با وجود حمایت‌های بنی‌صدر از قاضی اعدام، حضور او در این سمت جدید حاشیه‌هایی را به همراه داشت که دیگر فایده‌ای نداشت. در سال‌های بعد هم این روند ادامه داشت و او معتقد بود هر مسلمانی می‌تواند یک شارع باشد و تشریفات دردسرساز برای اعدام و محاکمه معاندین لازم نیست.

در سال ۱۹۸۲ آیت‌الله خمینی فرمان هشت ماده‌ای را صادر کرد که جلوی اعدام‌ها و احکام‌های خشونت‌آمیز بی‌رویه و زیر پا گذاشتن حریم خصوصی مردم را بگیرد. اما میراث خلخالی‌‌ همان محاکم اسلامی بود که دیگر کار خودش را کرده بود. او دیگر قدرت سابق را نداشت، سال ۱۹۸۴ به عنوان نماینده مردم قم به مجلس شورای اسلامی ایران راه یافت و کمی بعد یعنی در سال ۱۹۸۹ و همزمان با درگذشت بنیانگذار انقلاب دوباره به چهره‌های تاثیرگذار انقلاب ایران نزدیک شد. او شاید می‌خواست به روزهای اوجش در ابتدای انقلاب بازگردد اما هرگز نتوانست، حتی درست زمانی که تصمیم گرفت از موج اصلاح‌طلبی حمایت کند. او در انزوای سیاسی مطلق فوت کرد.»


مردی افسانه‌ای

روزنامه نیویورک‌تایمز درست در روز مرگ او گزارشی بر اساس خاطرات او منتشر کرد، کتاب خاطراتی که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. نیویورک‌تایمز می‌نویسد: «او هنوز هم معتقد است در حق هیچ‌یک از آنهایی که او در کسری از ثانیه اعدام کرده، اجحافی نشده است. او معتقد است همین حالا هم اگر هر یک از آنها زنده بودند او دوباره اعدامشان می‌کرد. بیش از دو دهه از لحظه‌ای که امیرعباس هویدا را اعدام کرد گذشته است و او هنوز و همچنان درست مثل‌‌ همان روز محاکمه از آن نخست‌وزیر کینه به دل دارد و تحقیرش می‌کند. او از جسد هویدا هم نمی‌گذرد و در کتاب خاطراتش شرحی بر آن می‌نویسد. او در جای جای خاطراتش از اینکه روزی مرجع تعیین صلاحیت مرگ یا زندگی آدم‌ها بوده به خود می‌بالد. او از لحظه‌هایی می‌گوید که نگران کاهش اعدام‌ها بود و فکر می‌کرد آن قدر که باید با مرگ دشمنان اسلام را نترسانده است. او هرگز نه در خاطراتش و نه در گفت‌وگو‌هایش علاقه‌ای نداشت به اینکه این قدرت در اختیار او گذاشته شده است اشاره کند، قاضی اعدام معتقد بود این احکام و حکم مرگ‌هایی که او صادر می‌کند همگی نشان از قاطعیت او در انتقام‌گیری از دشمنان اسلام دارد و بس. و شاید همین روحیه بود که به او ابعادی افسانه‌ای بخشیده است، مردی که در جاده‌ها هم دست از اعدام برنمی‌داشت. درباره احکامی که او در منطقه کردنشین ایران صادر کرده است، داستان‌هایی وجود دارد که به احتمال زیاد سر منشا همه‌شان به واقعیت باز می‌گردد.»


منابع:

ویکیپدیا
تاریخ ایرانی
امضاي h05531n :

استاد محسن قرائتی: "اصولاً ارزش انسان به سوال كردن است چون الاغ هرگز سوال نمی‏كند زیرا براى انسان است كه شك بوجود می آید و انسان براى بر طرف كردن آن سؤال میكند."
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۱-۸-۱۳۹۱ ۱۲:۳۵ عصر، توسط h05531n.)
۱-۸-۱۳۹۱ ۱۲:۳۳ عصر
سایت
جستجو
سپاس
نقل قول


موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
موضوع: نویسنده پاسخ: بازدید: آخرین ارسال
  آیت‌الله قائم‌مقامی:دولت مُمَهِّدون در روایات همان انقلاب اسلامی ایران است DiDeH BaN 0 49 ۷-۸-۱۳۹۳ ۰۲:۴۵ عصر
آخرین ارسال: DiDeH BaN
  تاپيك جامع آيت الله مصباح يزدي مصطفي مازح7610 68 903 ۱۷-۷-۱۳۹۳ ۰۳:۰۶ صبح
آخرین ارسال: DiDeH BaN
  .:: آیت الله بهجت ::. ANTi ZiON 26 3,124 ۲۳-۶-۱۳۹۳ ۰۴:۵۸ عصر
آخرین ارسال: MaHNaZ
Question آیت الله محمدی گیلانی سردارمختار 0 128 ۱۹-۴-۱۳۹۳ ۰۲:۲۹ عصر
آخرین ارسال: سردارمختار
  چرا آیت‌الله طالقانی روی صندلی نمی‌نشست؟ باشما 2 609 ۱۱-۵-۱۳۹۲ ۰۱:۱۲ صبح
آخرین ارسال: مقدم12
  زندگی نامه رجبعلی خیاط - تصورتون از ایشون عوض میشه Ali 313 0 669 ۱۱-۲-۱۳۹۲ ۰۹:۰۵ عصر
آخرین ارسال: Ali 313
  ***ایت الله خوشوقت*** عبدالرحمن 18 1,515 ۱۶-۱۲-۱۳۹۱ ۰۲:۴۵ صبح
آخرین ارسال: مهدی 313
  پروفسور برلون پس از جراحی آیت الله میلانی شهادتین گفت دوکوهه... 1 759 ۸-۱۲-۱۳۹۱ ۰۴:۳۳ عصر
آخرین ارسال: چشم شوم

پرش به انجمن:

کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 2 مهمان

Powered by MyBB, Persian Lang by : MybbIran, طراحی و توسعه : Masoomi